Column juli 2011

Chinese eigenheid

Begin juni mocht ik met een keur aan retailspecialisten naar Sjanghai; een metropool van 65 km2 met zo’n 20 miljoen inwoners. Het gemiddelde maandloon van een winkelmedewerker ligt rond de 300 euro per maand. Onder de grond in de metro kostte een flesje water 65 cent. Boven de grond gewoon 2 euro. Of meer.

Sjanghai is enorm. Hoogbouw tot in de wolken. Letterlijk, want zon zien ze er niet vanwege de luchtvochtigheid (mist) en vooral de smog. Veel rijkdom en veel armoede, soms letterlijk naast elkaar. De vooruitgang in het zakelijke hart van China is tastbaar, alhoewel je ook de middeleeuwen voorbij ziet komen. Mannetjes op fietsen met hoog opgeladen de koopwaar. Een visafslag waar de hygiëne in onze ogen ernstig te wensen overlaat en waar de handelaren boven hun werkplaats wonen op 25 vierkante meters.

Sjanghai heeft me verbaasd. Niet zo zeer om de retail. Of juist wel. Ik miste de eigenheid van de Chinezen zelf. In Sjanghai willen ze wel heel erg op het westen lijken. Ze willen een westerse lengte, westerse ogen en rondlopen in, en met, de grote westerse statusmerken. Voor zo’n groot land, met zo’n rijk verleden, verbaast me dat enorm. China lijkt zichzelf kwijt te zijn geraakt in Sjanghai. Dat schijnt in andere steden minder het geval te zijn.

Ook de rust heeft me verbaasd. Het is vreemd om een paar dagen door de mooiste marmeren winkelcentra van Sjanghai te lopen… waar je bijna geen klanten of bezoekers ziet. Wat was het er leeg! Je zou in een stad met 20 miljoen inwoners een continue mensenmassa verwachten. Waar je ook kijkt. Ik heb ze gemist. Wel zag ik de internationale statusmerken uitgestald in de internationaal vastgestelde winkelformats. Wij waren er in het begin van de week en dat is natuurlijk niet de drukste tijd. Maar wat was het rustig in Sjanghai. Tenminste in de winkelcentra, in de kantoren zal het zeker drukker zijn geweest.

Terug naar de eigenheid. Was er dan niks Chinees te vinden? Geen tekenen gezien waarmee de nieuwe wereldmacht het westen gaat verrassen? Behalve dan met fake-Rolexen of -Breitlings? Of nep Louis Vuitton’s en Gucci tasjes?

Ja, Devil Nut Under The Red Flag is wat mij betreft een van de weinige verrassingen. Streetwear met een hele eigenwijze kijk op de wereld. De moedermaatschappij is gevestigd in Knowloon, Hong Kong. De winkel was perfect doorgestyled en de collectie was uniek. Prijzig, met een knipoog naar de Japanse Manga’s. Veel humor, veel kleur en helemaal van nu. Van babykleding tot tienermode voor boys & girls. Ook verkrijgbaar in westerse maten want ook ik heb me verrijkt met een T-shirt… dat ruim past. Check de site eens www.devilnut.hk.cn, volgens mij is dit zo’n label dat meer dan de moeite waard is om naar Nederland te halen.

Sjanghai is anoniemer dan New York, Tokyo, Parijs of bijvoorbeeld London. Daardoor ga je graag terug naar de andere wereldsteden maar zal een ‘weekendje’ Sjanghai niet snel een begrip worden. Ik denk trouwens dat Sjanghai ook prima zonder ons kan. Er zijn bijna 200.000 miljonairs ‘in eigen huis’ die allemaal op zoek zijn naar luxe. Daarnaast zijn er nog zeker een miljoen welgestelden aangevuld met de beperkte middenklasse (ongeveer 30% van de bevolking). Genoeg Yuans die uitgegeven kunnen, en moeten, worden. Je voelt dan ook de kracht van de almaar groeiende economie. De wet van de grote getallen heerst er. In Dubai is alles geleend, maar in Shanghai is alles betaald!

Het zal nog wel even gaan duren voordat het begrip eigenheid zich nestelt in de Chinese retail. Welvaart is er een relatief nieuw begrip. In een land dat voor een groot deel nog altijd staatseigendom is, is eigenheid niet zo vanzelfsprekend als bij ons. Zeker niet in een economie die groot is geworden door na te maken. Maar er slagen jaarlijks meer Chinezen Cum Laude voor hun universitaire studie dan dat er in Amerika überhaupt naar de universiteit gaan. En dat geeft aan welke potentie er is. Wie de wereld over, pakweg, 50 jaar gaat regeren. Dan wordt het Oosten het nieuwe Westen.

Moeten we daar bang van zijn? Ik denk het niet. Als wij onze eigenheid maar behouden. Voor ons handelslandje is er in China straks meer te verdienen dan in Amerika. Ondanks alle handelsbeperkingen die er nu nog zijn. Daar zijn wij inventief genoeg voor. Dat is ook typisch Hollands. G-Star Raw is prominent aanwezig, net als C&A. Dus de vraag is niet wanneer komen de Chinezen en wat hebben we dan te vrezen? Maar, Nederlandse retailers, wanneer gaan wij naar China! Kansen genoeg, maar ben er snel bij, want nu willen ze nog graag op ons lijken. Zich verrijken met westerse merken. Zich vereenzelvigen met onze welvaart. En daar hebben ze best wat Yuans voor over.

Ik wens u goede zaken.

Sander van de Gevel is directeur van VVO² Retailcommunicatie.
Reageren? Sander@vvo2.nl